امام حسين عليه السّلام در جوابش فرمود : اى شقىّ بدبخت تو بعد از من از گندم عراق نميخورى مگر يك مختصرى ، اكنون تو خود ميدانى با اين امر خطرناكى كه انتخاب كردى . مردى از لشكر ابن سعد برخاست و به امام حسين عليه السّلام گفت : يا حسين ! مژده باد ترا به آتش ؛ امام حسين به آن ملعون فرمود : تو كيستى ؟ گفت : من ابن جويره هستم ، حسين عليه السّلام گفت : بار خدايا اين مرد را دچار آتش كن ، ناگاه مركوب آن دشمن خدا از جا برجست ، او را به زير پاى خود انداخت ، آن قدر ( با لگد ) بر سرش زد تا او را بجهنّم و اصل كرد ، آنگاه بقدرى جسدش را با پاى خود كوبيد كه ذرّه ذرّه شد و از بدن او غير از پاهايش چيزى باقى نماند . بعد از آن امام حسين عليه السّلام حضرت على بن الحسين را كه مريض بود احضار كرد ، راجع به اسم اعظم خدا و ميراثهاى انبياء عليهم السّلام به آن حضرت وصيّت كرد ، بعلى بن الحسين عليهما السّلام فرمود : علوم الهى و قرآن و شمشير نزد امّ سلمه است ، به امّ سلمه هم دستور داد كه آنها را به على بن الحسين تقديم نمايد . 8 - روايت شده كه امام حسين عليه السّلام در روز عاشورا دختر بزرگتر خود فاطمه را خواست ، نامهء بهم پيچيده‌اى را به او داد . او را مأمور كرد كه آن را ببرادرش على بن الحسين عليهما السّلام تسليم نمايد .

--> * در مصر است - نقل از منتخب التواريخ - مترجم . اما جواب از سؤال پنجم : مرحوم سپهر در ناسخ التواريخ مىنويسد : امام حسين بمحمد بن حنفيه فرمود : تو در مدينه نمايندهء من باش كه جريان و امور اين مردم بر من مخفى و پوشيده نباشد - مترجم .